fot. Daria Szczygieł
Ariadna miała figurę wyjątkowo niemodową, więc wielka moda ją omijała. Na tym rusztowaniu nie zawiśnie obłoczek z organzy, nie przycupnie na niej kimono Tildy Swinton, bo zawsze będzie wyglądać jak szpitalny szlafrok albo szata liturgiczna. Nie oznacza to, że jej figura nie była modna w podziemnym obiegu, gdzie na tajnych kompletach, w spoconych T-shirtach, na boso i w - - - - swetrach oddychało się piersią pełną, ale niewielkim nakładem środków. Z sufitu kapały skroplone oddechy, które łapali z powrotem do ust i tak w kółko. Nic się nie marnowało i wszystko wracało do początku, żeby rodzić się na nowo po przetarciu oczu.
– Pani Adriano.
– Ariadno.
– Wiek?
– Dwadzieścia trzy.
– Wzrost?
– Sto sześciedziąt cztery.
– Waga?
– Sześćdziesiąt siedem.
– Znaki szczególne?
W lustrze widzi swój odwrócony portret: błyszczące oczy, skórę powstałą z gamety żeńskiej i męskiej oraz inne sytuacje, na które kompletnie nie miała wpływu. To, co uznawane za przaśne, dalekie od sztuki tworzonej przez smukłe palce, na co wpływ mają gwiazdy gorszego gatunku. Takie, o których nie wspominają horoskopy, bo omija je teleskop Hubble’a.
Krajem, w którym mieszka Ariadna, rządzi usztywniony dyktator. Według legendy pojawił się na świecie za sprawą cudownego zbiegu okoliczności, dokładnie zaplanowanego tamnagórze przypadku. A wyglądało to tak: wyłonił się pewnego dnia z morskiej piany, na której gdzieniegdzie połyskiwały w słońcu drobinki mikroplastiku. Zjawisko to było podobno tak piękne, że mewy z wrażenia powpadały do wody, ale wieść niesie, że wszystkie przeżyły i teraz zasiadają w zarządach spółek. - - - miały na ten temat inne zdanie, ale od dawna już nie było brane pod uwagę.
Ojciec dyktator występował w telewizji w roli eksperta-policjanta. Przebierał się za krzak tui i wyskakiwał na ofiary: idącego po fajki faceta z psem, matkę wracającą z dzieckiem z przedszkola, uczennicę klasy o profilu humanistycznym. Aresztowani nie mieli dostatecznych kompetencji, żeby się bronić sami, a prawnicy twardo odmawiali brania spraw politycznych. Karą były najczęściej publiczne przeprosiny lub ponowne zdawanie egzaminu ze stylizacji przed komisją modową.
Ariadna ot tak sobie siedziała i jedła bułkę, a okruchy zatrzymywały się na swetrze w okolicy biustu. Nikt nie wymyślił jeszcze mody dla niej. Dla niej wymyślono usprawnienia, które miały pomóc zamarkować, spłaszczyć, utulić niespokojną galaretę ciała. Beżowe protezy z gąbki, plastry piersi, naprężone cieliste rajstopy. Pod spodem, w nieco zaburzonej konfiguracji, leżą sobie w ustalonych pozycjach narządy wewnętrzne, otoczone ponaciąganą w kilku miejscach skórą. Praca szwaczki i przynieś – podaj – pozamiataj na pokazach.
Siwy dyktator, którego nikt nigdy nie przyłapał w pozie innej niż kroczenie lub siedzenie, zamknął dłonie w piąstki. Szybko zreflektował się, kaszlnął i zabrał do roboty. Atmosfera sztywniała, krzątanina przyśpieszyła, słychać było zbliżające się słowa: „Pracuję, żebyście wy nie musiały pracować”.
Na pokazach siedział w wystudiowanej pozie, takiej, w której najlepiej prezentowały się wszystkie jego części ciała. Pokrętło egzaltacji nastawił na trójkę, wzrok zainteresowany tym, co widzi, ale jednak z tyłu oczu już buzuje nowe, ulepszone. Rzadko się odzywał: „Cierpko to widzę, za mało w tym grzbietu lśniącego rumaka, proszę o poważne traktowanie momentów, kiedy nic nie mówię!”. W kulisach już od rana szumiano, cięto i błogosławiono przenajświętszy weekend. Ariadna często pracowała w weekendy.
Sprężystość chodu, cień kości policzkowych, widowiskowy rozkrok nierodzących, sterylnych, gdyby nie liczyć sztucznego brudu na kolanach, ciał. Reżyser piękna klęczy przed tymi kolanami, jak przed monstrancją, niepokoi go nitka, zaciąga się haustem powietrza, które zebrało się wokół młodej, doskonałej nogi. Oto ciało moje i tak dalej, i tak dalej. Szanowny panie, my wiemy, jak to klepie, dlatego to nie może kosztować mniej. Sam pan rozumie. Po prawicy ojca dyktatora, pociągając dyskretnie nosem, wierciła się osoba, która była w stanie sprzedać wszystko, po lewej – apologeta lewoskrętnej witaminy, były polityczny cyrkowiec i pełnoetatowy giermek. Nagle zrobiło się ciemno, rozmowy umilkły, a publika zastygła w oczekiwaniu. Niektórzy wykorzystali ten moment, żeby poprawić garderobę i poćwiczyć dzioby.
Niewidoczna Ariadna i jej najmniejsze marzenie wcale nie było skromne. Największego jeszcze nie miała – postanowiła hodować je długo, dokarmiając regularnie przeanalizowanymi fragmentami własnej strawy dla dorosłych dusz. Nie wyglądało to apetycznie, ale składniki były najwyższego gatunku: tłuste obietnice, sfermentowane ambicje, wspomnienie - - - związku i ciastowate - - -. Przede wszystkim i na samym początku Ariadna chciała obalić system. Projektowała dla niego szeleszczące dresiwa, lśniące kety, które wprowadzał w dyndanie, hipnotyzując tłumy. Kiedy zrobił się sławny, porzucił ją śpiącą po imprezie w klubie Naxos.
Pragmatyczny i kontestujący modę sweter-zbroja dobrego dzieciaka, przeciętniaka, człowieka wystawionego na dziką, nieprzewidywalną pogodę. Walijski rybak walczący ze sztormem, żona kryjąca atrybuty, tajemniczy naukowiec, aktorka próbująca na chwilę zerwać z wizerunkiem seksbomby, triumfujący na przekór modom smutny i piękny dziwak.
Tam, gdzie on dotyka skóry, zostaje ślad. Nić przylegająca do ciała, przędza grubsza, cieplejsza, oddaje jej wspomnienie baranka, który gładzi skórę świata.
– Można pogłaskać? Gryzie?
– Gryzie.
W kulisach Ariadnę gonił czas. Reperowała rozprute - -, wygładzała zmierzwione futra, podszywała pokłutymi palcami podszewki sukienek, polerowała pantofelki.
Pokaz zaczął się z opóźnieniem za krótkim o cztery minuty. Sypnęło iskrami, ciemności rozświetliła błyskawica, usta rozdziawiły się w ochy, dłonie złożyły do oklasków, zagotowało się już do wstawania, w ćwierć przysiadach zakłębowało i zaszeleściło. Pierwsze komentarze na uszko: no no, no, no. Ledwo się ojciec dyktator powstrzymał od uśmiechu. Pokaz wieńczy pół bóg, pół patałach, bohater wieczoru, koronowany pupil. Rozstępuje się niebo, z którego sypie śnieg z dreszczem. Wszystkie recenzje są już napisane, szumią drukujące się gazety. W kulisach modelki szykują się do ostatniego okrążenia, a na Teze sypią się prawdziwe kwiaty i sztuczne pocałunki.
Moda wygląda lepiej na młodym chłopcu, takim co niby nie jest już dzieckiem, ale wciąż chodzi do szkoły. Wysoki jak słonecznik męczennik mody z głową otoczoną złocistą aureolą. Zygota – marzenie. Kosmiczna odległość dzieli go od przyrodniej siostry Kopciuszka, która musiała obciąć sobie piętę i paluchy, żeby wcisnąć na stópsko kryształowy pantofelek.
Żeby nie przedłużać, bo wiadomo, jak to ma się skończyć, zostawiam miejsce na dowolne dopisanie zakończenia tej historii. Na scenie dramatu pojawia się jeszcze jedna postać – Dionizy, który wprawdzie nie rusza się nigdzie bez swoich groupies, ale może na przykład zakochać się w Ariadnie. Groupies z braku zajęcia tworzą zespół rockowy The Menads i zdobywają ogromną popularność w kraju i zagranicą. Tekst ten dedykuję wszystkim zdolnym, przepracowanym dziewczynom, które muszą pokazać, że umieją więcej niż chłopaki. Lydii Lunch, Courtney Love, Alice Bag i innym laskom, których stylizacje przywłaszczano, wkładano na modelki i przepędzano po wybiegu jako swoje. Wystarczyło powiedzieć, że są wariatkami, narkomankami, nimfomankami, a ich możliwości obrony drastycznie spadały. Nadal żyją i triumfują, najlepiej jak potrafią. Poza tym zwracam się do wszystkich dziewczyn, które nie nadają się na wybiegi i nigdy nie wcisną się w wielką modę, bo przecież nie powstaje z myślą o nich – F U C K + T H I S + S H I T + G I R L.
Diana Lenart
ENG
Ariadne has an extremely non-fashion figure, so the high fashion passes by her. There will be no organza cloud hanging on this scaffolding, nor Tilda Swinton’s kimono perched on it - it will always resemble a hospital gown or clergy robe. That does not mean her figure was not fashionable in the underground circuit, where in secret gatherings, in sweaty T-shirts, barefoot and in - - - - sweaters, they could bearthe deeply at little expense. They caught back into their mouths condensed breaths dripping from the ceiling, over and over again. Nothing was wasted and everything returned to its origins, to be born again and rub its eyes.
– Miss Ariadne?
– Ariadne.
– Age?
– 23
– Height?
– 164
– Weight?
– 67
– Distinguishing features?
She sees her upside-down portrait in the mirror: shining eyes, skin made of female and male gametes, and other situations outside her control. Everything that is considered bland, far from art created by slender fingers, influuenced by inferior stars. The ones that are not mentioned in horoscopes because the Hubble telescope misses them.
Ariadne lives in a country ruled by a rigid dictator. According to legend, he appeared in the world due to a miraculous coincidence, carefully planned at the top. It happened like this: one day he rose from the foam of the sea, with particles of microplastic glistening here and there in the sun. The pheno-menon was apparently so beautiful that surprised gulls fell into the water. Rumor has it they all survived and they now sit on management boards of companies. - - - they were of a different opinion on this matter, but it had not been taken into account for a long time.
The dictator father appeared on televisión as an expert policeman. He disguised himself as a thuja bush and jumped at his victims: a man walking his dog to buy cigarettes, a mother collecting her child from kindergarten, a student of humanities. The detainees were not competent enough to defend themselves, and lawyers steadfastly refused to take on political cases. The most common punishment was a public apology or re-taking a styling exam before a fashion committee.
Ariadne was sitting just like that and eating a roll, the crumbs got stuck on her sweater near her breasts. No one has created fashion for her yet. Alterations were invented for her - they were supposed to help highlight, flatten and soothe the restless jelly of the body. Beige sponge prostheses, breast patches, close-fitting flesh-coloured tights. Underneath, in a slightly disturbed configuration, internal organs rest in fixed positions, covered with skin stretched in several places. The job of a seamstress and a fetch-sweep-and shovel at fashion shows.
The grey haired dictator, whom no one had ever caught in a pose other than walking or sitting, closed his hands into fists. He quickly regained his compo-sure, coughed and got to work. The atmosphere stiffened, the bustle accelerated, the words were heard coming:
- I work so that you don’t have to work.
At fashion shows, he sat in a studied pose which gave justice to all his body parts. He set the exaltation mode to three, his eyes interested in what he sees, but there is already the new, the improved buzzing at the back of his vision. He rarely spoke, that’s why – it doesn't look good, not enough of the back of a shining horse, please take the moments when I don't say anything seriously! Backstage, it had been noisy since the morning, cutting and blessing of the most holy weekend. Ariadne frequently worked on weekends.
The flexibility of gait, the shadow of cheekbones, the spectacular spread of bodies that have never been in labour, sterile, aside from fake dirt on the knees. The director of beauty kneels before these knees, as if in front of a monstrance, a piece of thread is disturbing, he takes a gulp of air that has gathered around the young, perfect leg. This is my body and so on and so forth. Dear Sir, we know how cheap it is, that’s why it can’t cost less. You understand. To the right of the dictator's father, sniffing discreetly, sat a person who could sell anything, to the left - an apologist for the levorotatory vitamin, a former political circus perfor-mer and a full-time squire. Suddenly it became dark, the conversations stopped, and the audience froze in anticipation. Some took advantage of the moment to improve their wardrobe and practice their beaks.
The invisible Ariadne and her smallest dream were not modest at all. She did not have the biggest one yet - she decided to grow her dreams for a long time, regularly feeding them with analyzed fragments of her own adult soul's food. It did not look appetizing, but the ingredients were of the highest quality: fatty promises, fermented ambition, the memory of - - -
a relationship, and doughy - - - Above all, and from the very beginning, Ariadne wanted to overthrow the system. She had designed rustling trackies and shiny kety for him, which he set in dangling motion, hypnotizing the crowds. When he became famous, he left her asleep after a party at the Naxos Club.
a relationship, and doughy - - - Above all, and from the very beginning, Ariadne wanted to overthrow the system. She had designed rustling trackies and shiny kety for him, which he set in dangling motion, hypnotizing the crowds. When he became famous, he left her asleep after a party at the Naxos Club.
A pragmatic and fashion-defying sweater – the armour of a good kid, an average person, somebody exposed to wild, unpredictable weather. A Welsh fisherman fighting a storm, a wife hiding her attributes, a mysterious scientist, an actress trying
to break away from her sex bomb image for a moment, a sad and beautiful weirdo thriving in spite of fashion.
to break away from her sex bomb image for a moment, a sad and beautiful weirdo thriving in spite of fashion.
Where it touches the skin, it leaves a mark. The thread clinging to the body, the yarn thicker, warmer, gives her the memory of the lamb who caresses the skin of the world.
- Can I stroke it? Does it itch?
- It itches.
- Can I stroke it? Does it itch?
- It itches.
Backstage, Ariadne was pressed for time. She mended torn pieces, smoothed out matted furs, sewed the linings of dresses with pricked fingers, polished shoes.
The show started four minutes late. Sparks flew, lightning illuminated the darkness, mouths opened in oohs, hands clasped in applause, everything ready to get up, in quarter squats it roared and rustled. First comments were whispered: well, well, well. The dictator father could barely refrain from smiling, but he himself strictly forbade it. The show ends with a half-god, half-bungler, the hero of the evening, crowned pet. The sky opens and snow falls shudderingly. The reviews have already been written, the newspapers are printing. And backstage, models are getting ready for the last lap, and real flowers and fake kisses are showered on Teze.
Fashion looks better on a young boy – no longer a child but still at school. Tall, like a sunflower, a fashion martyr with a golden halo around his head. Zygote - a dream. A cosmic distance separates him from Cinderella’s stepsister who had to cut off her heel and toe to fit the crystal shoe.
To keep it short – since we know how it is going to finish, I leave the story open to any ending. Another drama character appears on stage – Dionysius. Although he goes nowhere without his groupies, he might fall in love with Ariadne. Since they have nothing to do, the groupies form a rock band The Menads and gain enormous popularity in Poland and abroad.
This text is dedicated to all talented, overworked girls who need to show they can do more than boys. Lydia Lunch, Courtney Love, Alice Bag and other chicks whose styles were appropriated, put on models and chased down the catwalk without crediting them. It was enough to call them nuts, drug addicts, nymphomaniacs, and their defense capabilities decreased dramatically. They continue to live and triumph as best they can. I appeal to all girls who are not suitable for "catwalks" and will never fit into high fashion, because it is not created for them - F U C K + T H I S + S H I T + G I R L.
Diana Lenart
